TADEUSZ AJDUKIEWICZ (1852–1916) brat stryjeczny malarza Zygmunta. W latach 1868-1873 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie u Władysława Łuszczkiewicza. Naukę kontynuował w Akademii wiedeńskiej oraz w Akademii w Monachium, gdzie studiował u Otto Seitza i Aleksandra Wagnera. Ponadto uczęszczał do pracowni Józefa Brandta oraz pracowni Stanisława Grocholskiego. Podczas pobytu w Monachium związany był z kręgiem polskiej kolonii artystycznej. Około 1875 roku powrócił do kraju, w 1877 przebywał w Paryżu, a następnie towarzyszył Władysławowi Branickiemu w podróży na Bliski Wschód. W 1882 roku zamieszkał w Wiedniu, zyskując uznanie jako portrecista w kręgach dworskich i arystokratycznych. Po 1893 roku często podróżował, mieszkając kolejno w Londynie, Sofii, Konstantynopolu, Bukareszcie, Petersburgu. Około 1904 roku osiadł pod Bukaresztem jako malarz rumuńskiego dworu królewskiego. W czasie pierwszej wojny światowej służył w Legionach Polskich. Malował reprezentacyjne portrety, sceny rodzajowe o tematyce orientalnej, sceny myśliwskie i batalistyczne.

TEODOR AXENTOWICZ (1859–1938) malarz i grafik, wybitny portrecista. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium w latach 1879-1882, naukę kontynuował w Paryżu w latach 1882-1895 w pracowni znanego portrecisty E. A. Carolusa-Durana, prowadził samodzielne studia i brał udział w paryskich Salonach. W roku 1890 został członkiem Societe Nationale des Beaux-Arts W okresie tym dużo podróżował, wykonując sporo zleceń portretowych, m. in. w Londynie. W roku 1895 został powołany na stanowisko profesora Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie (od 1900 roku – Akademii Sztuk Pięknych), gdzie nauczał nieprzerwanie do roku 1934, pełniąc dwukrotnie funkcję rektora tej uczelni. Był jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, członkiem wiedeńskiej „Secesji”, członkiem honorowym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, współpracownikiem pisma „Ver Sacrum”. Sławę i uznanie zdobył jako portrecista malujący eleganckie i pełne wdzięku pastelowe wizerunki kobiet. Drugim nurtem jego twórczości było malarstwo rodzajowe inspirowane barwną i żywiołową obrzędowością Hucułów. Zajmował się również grafiką.

STANISŁAW KACZOR–BATOWSKI (1866–1946) studiował w latach 1883-1885 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Łuszczkiewicza i Floriana Cynka. W latach 1887-1889 kontynuował naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu oraz w Akademii monachijskiej. Odbywał podróże do Włoch, Hiszpanii, Maroka, na Krym oraz do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał na stałe we Lwowie, gdzie w latach 1903-1914 prowadził własną szkołę malarstwa zwaną Wolną Akademią Sztuki. Był współzałożycielem lwowskiego Stowarzyszenia Artystów Młoda Polska. Malował obrazy o tematyce batalistycznej, a także sceny rodzajowe, pejzaże i portrety. Ponadto wykonywał dekoracje ścienne, projektował witraże, ilustrował dzieła Słowackiego i Sienkiewicza.

KAZIMIERZ BIEŃKOWSKI (1838-1918) kształcił się w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1852-1859. Prace prezentował na wystawach w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych oraz we Lwowie. Malował pejzaże, sceny rodzajowe i portrety utrzymane w nurcie realistycznego malarstwa dziewiętnastego wieku, wykonywał ilustracje do utworów literackich.

JÓZEF BRANDT (1841-1915) polski malarz monachijczyk. W roku 1858 wyjechał na studia inżynierskie w École des Ponts et Chaussées w Paryżu i równocześnie rozpoczął naukę malarstwa w pracowni Leona Cognieta, korzystał ze wskazówek Juliusza Kossaka i Henryka Rodakowskiego. W 1862 roku osiadł na stałe w Monachium, gdzie w latach 1863-1866 studiował w Akademii monachijskiej pod kierunkiem Karla von Piloty’ego, Franza Adama i Theodora Horschelta. W roku 1866 założył własną pracownię, która stała się ośrodkiem życia artystycznego i towarzyskiego polskiej kolonii malarskiej. Od roku 1875 prowadził prywatną szkołę dla młodych malarzy, głównie Polaków. Miesiące letnie spędzał na plenerach ze studentami w swym majątku w Orońsku koło Radomia. W roku 1875 został profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, w roku 1878 otrzymał tytuł honorowego profesora Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, a w roku 1900 także Akademii Sztuk Pięknych w Pradze. Malował kompozycje o tematyce batalistycznej oraz historycznej, przedstawiając głównie sceny z siedemnastowiecznych wojen kozackich i najazdów tatarskich. Malował ponadto sceny rodzajowe i studia portretowe, był także kolekcjonerem polskich pamiątek historycznych.

ADAM BUNSCH (1896–1969) malarz, grafik, pisarz. Studiował w latach 1914-1915 w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Naukę kontynuował w latach 1917-1921 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Józefa Mehoffera, równocześnie studiując filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie drugiej wojny światowej przebywał we Francji i w Anglii, do kraju powrócił w 1945 roku. Malował portrety, sceny rodzajowe, rzadziej pejzaże czy martwe natury. Zajmował się drzeworytem, polichromią i witrażem. Był również autorem sztuk dramatycznych.

STANISŁAW CHLEBOWSKI (1835–1884) znany jako malarz obrazów o tematyce orientalnej. Początkowo pobierał lekcje rysunku w Odessie, następnie w latach 1853-1859 studiował malarstwo w Akademii w Petersburgu. W 1859 roku wyjechał do Monachium, a potem do Paryża, gdzie uczył się u Jeana Leona Gerome'a. Odbywał liczne podróże do Belgii, Włoch i Hiszpanii. W 1864 roku wyjechał do Konstantynopola i został nadwornym malarzem sułtana Abdula Azisa. W 1876 roku przeniósł się do Paryża, a w 1881 roku zamieszkał w Krakowie. Malował obrazy o tematyce historycznej, batalistycznej i rodzajowej, głównie orientalnej, ponadto pejzaże i portrety.

STANISŁAW CZAJKOWSKI (1878–1954) malarz, brat malarza Józefa Czajkowskiego. Początkowo kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej Wojciecha Gersona. W latach 1896-1903 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Jacka Malczewskiego, Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. Studia uzupełniał w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium oraz w paryskiej Académie Julian. Po powrocie do Krakowa kontynuował naukę w ASP w pracowni Jana Stanisławskiego. Od 1908 roku należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. W czasie pierwszej wojny światowej przebywał w Holandii. Od 1926 roku mieszkał w Warszawie, gdzie w Szkole Sztuk Pięknych prowadził kurs pejzażu. Po wojnie powołany został na stanowisko profesora Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Malował przede wszystkim pejzaże oraz sceny rodzajowe o tematyce wiejskiej.

HENRYK EPSTEIN (1891–1944) malarz łódzki pochodzenia żydowskiego, należący do kręgu artystów École de Paris. Początkowo kształcił się w Szkole Rysunkowej Jakuba Kacenbogena w Łodzi, studia kontynuował w Akademii monachijskiej. W 1912 roku zamieszkał w Paryżu, gdzie krótko studiował w Académie de la Grande Chaumiere. Od lat 20. wystawiał swoje prace na Salonach paryskich. Najprawdopodobniej zginął w obozie w Oświęcimiu. Malował pejzaże, w tym często krajobrazy południowej Francji, a także martwe natury, kompozycje figuralne oraz akty, był też rysownikiem i ilustratorem.

MIECZYSŁAW FILIPKIEWICZ (1881–1950) studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1910-1915 w pracowniach Stanisława Dębickiego, Józefa Pankiewicza i Teodora Axentowicza oraz w latach 1921-1923 w pracowni Wojciecha Weissa. Swoje prace wystawiał wielokrotnie w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pieknych w Krakowie, w 1934 roku brał udział w wystawie „Wojciech Weiss i jego uczniowie”. Był przede wszystkim pejzażystą, którego twórczość pozostawała pod wpływem krakowskiej szkoły pejzażowej początku dwudziestego wieku, malował pejzaże zarówno o tematyce tatrzańskiej, jak też o tematyce morskiej.

STEFAN FILIPKIEWICZ (1879–1944) malarz, jeden z czołowych przedstawicieli szkoły pejzażowej profesora Jana Stanisławskiego. W latach 1900-1907 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowniach Floriana Cynka, Józefa Mehoffera, Leona Wyczółkowskiego, Jana Stanisławskiego i Józefa Pankiewicza. W latach 1913-1914 wykładał malarstwo dekoracyjne w Wyższej Szkole Przemysłu Artystycznego w Krakowie. W roku 1930 został wykładowcą krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, a od roku 1937 był profesorem tejże uczelni. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” oraz wiedeńskiej Secesji. W czasie drugiej wojny światowej działał w konspiracji na emigracji na Węgrzech. Malował pejzaże, głównie tatrzańskie,a na początku lat 30. także widoki morskie z okolic Rozewia, gdzie spędzał wakacje. Ponadto malował martwe natury i zajmował się grafiką.

KAROL FRYCZ (1877-1963) malarz, scenograf, reżyser teatralny. W latach 1896-1898 studiował architekturę na Politechnice w Monachium. Następnie podjął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie (Akademii - od 1900 roku) w pracowni Józefa Unierzyskiego i Leona Wyczółkowskiego, które ukończył w 1902 roku. Jednocześnie uczęszczał na zajęcia z historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1902-1904 kształcił się w Kunstgewerbeschule w Wiedniu, następnie w paryskiej Académie Julian oraz w szkole Williama Morrisa w Londynie. Przebywał czasowo w Japonii pełniąc funkcję radcy kulturalnego polskiego poselstwa w Tokio. Od 1930 roku był profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako scenograf pracował dla najlepszych scen teatralnych, dwukrotnie mianowany dyrektorem Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Był twórcą nowoczesnej szkoły scenografii, tworzył portrety, karykatury, projektował plakaty, meble i wnętrza mieszkalne. Był współautorem wystroju sal kawiarni Jama Michalika w Krakowie, miejsca powstania słynnego kabaretu „Zielony Balonik”.

STANISŁAW GIBIŃSKI (1882–1971) od 1902 roku studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Juliana Fałata. W twórczości artysty widoczne są inspiracje stylem Fałata – zarówno w doborze tematów, jak i technice akwareli, którą posługiwał się z dużą biegłością warsztatową. Gibiński malował wiejskie sceny rodzajowe, zimowe krajobrazy, sceny z polowań rozgrywające się w zimowej scenerii. Prace wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Ponadto współpracował jako ilustrator z wieloma czasopismami.

LEOPOLD GOTTLIEB (1879–1934) studiował w latach 1896-1902 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Unierzyskiego, Jacka Malczewskiego i Teodora Axentowicza. Studia kontynuował w Akademii monachijskiej, następnie mieszkał w Wiedniu oraz w Paryżu. W 1910 roku prowadził klasę malarstwa w Szkole Sztuk Pięknych „Bezalel” w Jerozolimie. W czasie pierwszej wojny światowej służył w Legionach, rysował wtedy sceny z frontu i portrety żołnierzy. Po wojnie zamieszkał w Paryżu. Brał udział w wystawach krajowych Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych oraz w Salonach paryskich, należał do „Grupy Pięciu”. Malował portrety, kompozycje figuralne, martwe natury. Tworzył charakterystyczne rytmiczne układy kompozycyjne, stosował rozbielony koloryt.

JAN KANTY GUMOWSKI (1883–1946) malarz i grafik. W latach 1902-1909 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Mehoffera, Leona Wyczółkowskiego i Konstantego Laszczki. Równolegle ze studiami podjął pracę w Muzeum Narodowym i Archiwum Akt Dawnych przy inwentaryzowaniu zabytków. W latach 1912-1913 był stypendystą rodziny Czartoryskich we Florencji, a w latach 1913-1914 kształcił się w Akademii w Monachium. W czasie pierwszej wojny światowej walczył w Legionach Polskich, wykonał wówczas liczne szkice wojenne i portrety legionistów. W okresie międzywojennym opracował kilka tek graficznych z widokami architektonicznymi miast, ponadto rysunki z widokami dawnych dworów i zamków.

WLASTIMIL HOFMAN (1881–1970) studiował w latach 1896-1902 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Jacka Malczewskiego, Jana Stanisławskiego i Leona Wyczółkowskiego, naukę kontynuował w paryskiej Ecole des Beaux-Arts. Po ukończeniu studiów osiadł w Krakowie, gdzie przebywał do roku 1939, z przerwami na podróże do Pragi, Paryża czy Wiednia. Lata drugiej wojny światowej spędził na emigracji w Palestynie. W roku 1946 powrócił do kraju, początkowo do Krakowa, a od roku 1947 zamieszkał na stałe w Szklarskiej Porębie. Należał do licznych ugrupowań artystycznych, z którymi wystawiał (Związek Artystów Czeskich Manes, krakowska Grupa Pięciu, wiedeńska Secesja, Towarzystwo Artystów Polskich „Sztuka”). Twórczość Hofmana, pozostająca pod niewątpliwym wpływem malarstwa Jacka Malczewskiego, obejmuje zarówno sceny religijne umieszczane w polskiej, ludowej scenerii, jak i portrety oraz symboliczne sceny rodzajowe, w których do świata realnego przenikają postaci ze świata mitów czy fantazji.

JULIUSZ HOLZMÜLLER (1876–1932) początkowo uczył się na kursach w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie u Tadeusza Rybkowskiego, Romana Bratkowskiego i Stanisława Rejchana. Studia kontynuował w latach 1898-1902 i 1905-1906 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (od 1900 roku - Akademii) u Floriana Cynka, Józefa Mehoffera i Teodora Axentowicza. W latach 1903-1904 studiował w Akademii w Monachium. Po studiach zamieszkał początkowo w Krakowie, następnie osiadł na stałe we Lwowie, gdzie prowadził działalność pedagogiczną.

Malował sceny rodzajowe z motywem koni, pejzaże, widoki miejskie, posługując się przede wszystkim techniką akwareli. Jego przedstawienia koni odznaczają się wnikliwą obserwacją modela, elegancją w ukazywaniu sylwetki i ruchu zwierzęcia.

WŁADYSŁAW JAROCKI (1879–1965) malarz, pedagog, organizator życia artystycznego. Po studiach na Wydziale Architektury Politechniki lwowskiej podjął naukę w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w latach 1902-1906 studiował w pracowniach Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. Począwszy od 1904 roku wielokrotnie wyjeżdżał na Huculszczyznę, która stała się jednym z ważniejszych tematów jego prac. Studia malarskie kontynuował w latach 1906-1907 w Académie Julian w Paryżu. W roku 1911 przebywał na stypendium we Włoszech. Zafasynowany Podhalem malował tamtejsze pejzaże, sceny rodzajowe, portretował górali. W czasie pierwszej wojny światowej, przydzielony do austriackiej kwatery prasowej, wykonywał rysunki reporterskie z terenu walk. Od 1921 roku prowadził działalność pedagogiczną jako profesor krakowskiej ASP. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, był członkiem wiedeńskiej Secesji, był jednym z założycieli, a następnie redaktorem naczelnym czasopisma „Sztuki Piękne”. Malował sceny rodzajowe o motywach huculskich i podhalańskich, zajmował się grafiką.

STANISŁAW KAMOCKI (1875–1944) malarz pejzażysta, uznawany za jednego z ważniejszych uczniów „klasy pejzażowej” prof. Stanisławskiego. Studiował w latach 1895-1900 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach Leona Wyczółkowskiego, Jana Stanisławskiego i Jacka Malczewskiego. W latach 1901-1902 kontynuował naukę w Paryżu, podróżował po Włoszech, Niemczech i Szwajcarii. W roku 1919 objął katedrę pejzażu w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Prowadził ze studentami wyjazdy plenerowe, m.in. do Zakopanego. W czasie wojny, od 1940 roku uczył w Szkole Przemysłu Artystycznego w Krakowie, a od roku 1942 w Szkole Góralskiej Sztuki Ludowej w Zakopanem. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, wiedeńskiej Secesji, Towarzystwa Sztuka Podhalańska. Malował głównie pejzaże, ponadto martwe natury i portrety, zajmował się również grafiką i projektowaniem mebli.

ALFONS KARPIŃSKI (1875–1961) studiował w latach 1891-1895 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Leona Wyczółkowskiego. Studia kontynuował w Akademii monachijskiej w 1903 roku oraz w Akademii wiedeńskiej w latach 1904-1907. W trakcie studiów odbywał liczne podróże artystyczne. W latach 1907-12 przebywał w Paryżu, w którym to okresie ugruntował pozycję artystyczną i rozpoczął samodzielną drogę twórczą. W roku 1912 powrócił do Krakowa, włączając się aktywnie w nurt ówczesnego życia artystycznego – brał udział w przygotowaniach do przedstawień Zielonego Balonika w Jamie Michalikowej, w latach 1918-1927 pełnił funkcję wiceprezesa TPSP, należał do wiedeńskiej Secesji oraz Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. W początkowym okresie tworzył obrazy o tematyce młodopolskiej. Reprezentatywne dla jego twórczości stały się prace przedstawiające portrety, a w szczególności kwiaty.

JERZY KARSZNIEWICZ (1878–1945) studiował w latach 1895-1901 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (od 1900 roku - Akademii Sztuk Pięknych) pod kierunkiem Floriana Cynka, Jacka Malczewskiego, Józefa Mehoffera oraz Jana Stanisławskiego. Przez kolejne dwa lata kształcił się w École des Beaux-Arts w Paryżu. Należał do Cechu Artystów Plastyków „Jednoróg”, Grupy „Zero”, Powszechnego Związku Artystów Polskich Niezależnych. Malował obrazy o tematyce pejzażowej pozostające pod wpływem twórczości profesora Jana Stanisławskiego, ponadto tworzył kompozycje figuralne i portrety.

JERZY KOSSAK (1886–1955) wykształcenie malarskie zdobywał od najmłodszych lat w pracowniach dziadka Juliusza i ojca Wojciecha. Z roku 1910 pochodzą pierwsze samodzielne kompozycje Jerzego przedstawiające ulubione przez artystę motywy z okresu wojen napoleońskich. Rozwój twórczości artysty przypada na lata dwudzieste, powstają wówczas najsłynniejsze obrazy: „Cud nad Wisłą”, „Bitwa pod Chocimiem”, „Palenie sztandarów przed Napoleonem” czy „Szarża szwoleżerów w wąwozie Somosierry”. Jerzy Kossak zdobył uznanie jako malarz – batalista, następca i kontynuator malarskiego rodu Kossaków. Malował przede wszystkim obrazy o treściach batalistycznych ukazujące chlubne momenty polskiej historii. Drugi nurt twórczości obejmuje malarstwo rodzajowe – sceny z polowań, przedstawienia św. Huberta na łowach, wesela krakowskie i góralskie oraz portrety.

JULIUSZ KOSSAK (1824–1899) w latach 1842-1844 uczył się rysunku u Jana Maszkowskiego, studiując równocześnie prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Przebywał krótko w majątku Piotra Michałowskiego w Bolestraszycach, gdzie zapoznał się z jego twórczością oraz korzystał z rad i wskazówek malarskich. W latach 1844-1850 wędrował po majątkach w południowo-wschodniej Polsce, wykonując studia rysunkowe i akwarelowe sceny z polowań, przejażdżek, wyścigów oraz widoki koni w stadninach. Wyjeżdżał do Petersburga, Lwowa i Wiedniu, gdzie przypuszczalnie w roku 1852 uczył się w pracowni Ferdinanda Waldmüllera. W latach 1853-1855 mieszkał w Warszawie, a kolejne pięć lat spędził w Paryżu, gdzie zaprzyjaźnił się z przebywającym tam wówczas Józefem Brandtem oraz poznał malarstwo Horacego Verneta, które wywarło wpływ na jego twórczość. W roku 1860 powrócił do Warszawy, założył tam pracownię, współpracował jako ilustrator z wieloma czasopismami, był kierownikiem artystycznym „Tygodnika Ilustrowanego”. W roku 1869 studiował w Akademii w Monachium w pracowni Franza Adama, pozostawał w bliskich kontaktach z Józefem Brandtem i skupioną wokół niego polską kolonią artystyczną. Po powrocie do Krakowa zamieszkał w willi Wygoda, zwanej później Kossakówką. Brał aktywny udział w życiu artystycznym, angażował się w akcję powołania krakowskiego Muzeum Narodowego, był prezesem Koła Artystyczno-Literackiego. Swoje prace prezentował na wielu wystawach w kraju i za granicą. Malował przede wszystkim sceny batalistyczne i historyczno-rodzajowe, przedstawiając w nich ważne epizody z polskiej historii, jak też motywy zaczerpnięte z życia szlacheckiego dworku. We wszystkich kompozycjach najważniejszym motywem był niewątpliwie koń, ukazany z dużym znawstwem, świetnie scharakteryzowany w ruchu i indywidualnym podobieństwie. W swych pracach posługiwał się głównie techniką akwareli, rzadziej malował w technice olejnej.

KAROL KOSSAK (1896–1975) początkowo kształcił się we Lwowie w pracowniach Stanisława Batowskiego i Zygmunta Rozwadowskiego. W roku 1915 rozpoczął studia w Akademii wiedeńskiej w pracowni Kazimierza Pochwalskiego, przerwane powołaniem do wojska austriackiego. W latach 1918-1921 kontynuował studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego i Władysława Jarockiego, jednocześnie doskonaląc swe umiejętności w pracowni stryja Wojciecha w Kossakówce. W 1935 roku osiadł w Tatarowie nad Prutem. Brał udział w wielu wystawach w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie. W 1948 roku zamieszkał na stałe w Ciechocinku. Kontynuując rodzinne tradycje rodu Kossaków malował akwarelowe przedstawienia koni oraz sceny rodzajowe z życia mieszkańców Huculszczyzny.

WOJCIECH KOSSAK (1856–1942) zdobył uznanie jako malarz scen batalistycznych i rodzajowych oraz autor portretów konnych. Pierwsze lekcje rysunku pobierał w pracowni swego ojca Juliusza. Studia malarskie odbył w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w latach 1871-1874. Naukę kontynuował w Akademii monachijskiej w latach 1874-1876, gdzie pozostawał w bliskich kontaktach z polską kolonią artystyczną skupioną wokół Józefa Brandta. W latach 1877-1883 przebywał w Paryżu studiując w École des Beaux-Arts. Po powrocie do kraju zamieszkał w Krakowie w domu rodzinnym zwanym „Kossakówką”. W roku 1895 wyjechał do Berlina, gdzie wspólnie z Julianem Fałatem malował panoramę „Berezyna”, a kilka następnych lat spędził jako malarz na dworze cesarza Wilhelma II. Podróżował do Hiszpanii i Egiptu celem sporządzenia szkiców do planowanych panoram „Somossiera” i „Bitwa pod piramidami”, przebywał w Wiedniu, w Londynie realizował zamówienia na portrety, podróżował do Stanów Zjednoczonych. W latach 1915-1919 pełnił funkcję profesora malarstwa batalistycznego w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Malował obrazy o tematyce batalistycznej, historycznej, sceny rodzajowe i portrety.

EMIL KRCHA (1894–1972) studiował w latach 1919-1925 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Teodora Axentowicza, Stanisława Kamockiego i Ignacego Pieńkowskiego. Dzięki stypendium rządowemu kontynuował studia w Paryżu w 1925 roku. W kolejnych latach odbył podróże artystyczne do Holandii i Belgii. W roku 1930 był jednym ze współzałożycieli krakowskiej grupy „Zwornik”. W latach 30. mieszkał w Krzemieńcu, gdzie uczył rysunku w Liceum Krzemienieckim, był także organizatorem wakacyjnych kursów rysunkowych. Po drugiej wojnie światowej współorganizował Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Malował pejzaże, martwe natury, sceny rodzajowe. Jego prace odznaczają się urozmaiconą fakturą i ciepłą, zgaszoną gamą barw nawiązującą do dawnych mistrzów holenderskich.

HENRYK KRYCH (1905–1980) malarz pejzażysta. W latach 1920-1925 studiował w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie. Od 1950 roku należał do Związku Polskich Artystów Plastyków. Miał kilka indywidualnych wystaw krajowych oraz za granicą w Londynie oraz w Chicago. Malował przede wszystkim obrazy o tematyce pejzażowej, wykonał polichromie ścienne kamienic na warszawskim Rynku Starego Miasta.

JERZY LUBAŃSKI (1925-2005) malarz kolorysta. W latach 1945-1950 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Zbigniewa Pronaszki. Od 1954 roku był wykładowcą w krakowskiej ASP w katedrze prowadzonej przez Wacława Taranczewskiego, a następnie w katedrze Czesława Rzepińskiego. Prowadził pracownię malarstwa ściennego, którą objął po Janinie Kraupe-Świderskiej. W 1989 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Malował pejzaże, martwe natury i portrety w technice olejnej i akwareli, zajmował się kolażem, wykonywał polichromie i witraże.

JACEK MALCZEWSKI (1854-1929) wybitny malarz okresu Młodej Polski, przedstawiciel symbolizmu w sztuce polskiej. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w latach 1872-1879, początkowo u Władysława Łuszczkiewicza, Feliksa Szynalewskiego i Henryka Grabińskiego, a następnie w pracowni Jana Matejki. Naukę kontynuował w Paryżu w latach 1876-1877 w École des Beaux-Arts i w Akadémie Suisse. W latach 1884-1885 uczestniczył w ekspedycji archeologicznej hr. Karola Lanckorońskiego do Azji Mniejszej, pełniąc funkcję rysownika. W latach 1885-1886 przebywał w Monachium. Kilkakrotnie podróżował do Włoch. W roku 1886 osiadł w Krakowie, gdzie wykładał w tamtejszej Szkole Sztuk Pięknych (od roku 1900 - Akademii), będąc w latach 1912-1914 rektorem uczelni. Należał do wielu ugrupowań artystycznych, jak Towarzystwo Artystów Polskich „Sztuka”, Stowarzyszenie Artystów Polskich, Grupa „Zero” czy wiedeńska Secesja. W początkowym okresie malował sceny rodzajowe oraz sceny związane z martyrologią Polaków po powstaniu styczniowym. Począwszy od lat 90. zaczął malować symboliczne kompozycje o ożywionej kolorystyce, łączące motywy fantastyczne i naturalistyczne, tworzył liczne portrety i autoportrety utrzymane w konwencji symbolizmu.

RAFAŁ MALCZEWSKI (1892–1965) studiował w latach 1910-1915 filozofię, architekturę i malarstwo w Wiedniu. Po powrocie do kraju kontynuował naukę w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, korzystał również ze wskazówek malarskich swego ojca Jacka Malczewskiego. Od roku 1919 mieszkał w Zakopanem. Był członkiem ugrupowania artystycznego „Rytm”. W roku 1939 wyemigrował z kraju, początkowo do Francji, następnie do Brazylii, by ostatecznie w 1942 roku osiąść na stałe w Kanadzie. Malował pejzaże, przed wojną były to widoki tatrzańskie i krajobrazy przemysłowe Śląska, następnie pejzaże z Brazylii i Kanady. W swoich pracach, malowanych najczęściej akwarelą, przedstawiał rozległe, odrealnione krajobrazy operując syntetyczną formą i stosując szeroką plamą barwną.

ARTUR MARKOWICZ (1872–1934) studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1886-1895 u Leopolda Löfflera, Władysława Łuszczkiewicza, Floriana Cynka i Jana Matejki. Naukę kontynuował w Akademii monachijskiej oraz w École des Beaux-Arts w Paryżu. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Brał udział w wielu wystawach krajowych oraz zagranicznych. Od roku 1930 był honorowym prezesem krakowskiego Zrzeszenia Żydowskich Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy. Malował obrazy o tematyce żydowskiej oraz pejzaże, posługując się najczęściej techniką pastelu, rzadziej olejem. Wykonywał również liczne rysunki o tematyce rodzajowej.

JAN MATEJKO (1838–1893) jeden z najważniejszych dziewiętnastowiecznych artystów polskich, wybitny malarz scen historycznych. Studiował w latach 1852-1858 w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Wojciecha Kornelego Stattlera, Władysława Łuszczkiewicza, Feliksa Szynalewskiego. Dzięki uzyskanemu stypendium w 1858 roku wyjechał na dalsze studia do Monachium. W latach 1866-1867 przebywał jako stypendysta w Wiedniu. W 1870 roku otrzymał Legię Honorową. Od roku 1873 pełnił funkcję dyrektora Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, angażował się w ratowanie zabytków krakowskich. W uznaniu talentu i zasług Akademie Sztuk Pięknych w Paryżu, Berlinie, Wiedniu i Pradze przyznały mu honorowe członkostwo. Tworzył monumentalne kompozycje historyczne w konwencji realistycznej, malował portrety, sceny rodzajowe, stworzył cykl rysunków „Poczet królów i książąt polskich” oraz liczne ilustracje do ówczesnych czasopism, wykonał polichromie w kościele Mariackim w Krakowie.

ZYGMUNT MENKES (1896–1986) początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Artystycznego we Lwowie, w latach 1919-1922 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Związany był z lwowskim środowiskiem artystycznym, wielokrotnie eksponował swe prace w ramach działalności Koła Miłośników Sztuki Żydowskiej. W roku 1922 wyjechał do Berlina, gdzie uczęszczał do pracowni Aleksandra Archipenki. Od roku 1923 mieszkał w Paryżu, a do grona przyjaciół artysty należeli: Marc Chagall, Jules Pascin, Chaim Soutine, Eugeniusz Zak. W roku 1935 przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie uczył w Art Students League. Prace prezentował na licznych wystawach, w tym indywidualnych, w Paryżu, Berlinie, Lwowie czy Nowym Jorku. Malował ekspresyjne obrazy o bogatych efektach fakturowych przedstawiające sceny rodzajowe, symboliczne i religijne o tematyce żydowskiej, pejzaże, akty i martwe natury.

JANINA MUSZANKA-ŁAKOMSKA (1920-1982) malarka, żona krakowskiego malarza Tadeusza Łakomskiego. Początkowo kształciła się w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie na wydziale włókienniczym. W latach 1944-1948 studiowała w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Fryderyka Pautscha, Wojciecha Weissa i Jerzego Fedkowicza. Przez kilka lat była wykładowcą w ASP w Krakowie. Odbywała liczne podróże artystyczne do Turcji, na Bałkany i do Austrii. Malowała kompozycje pozostające na granicy abstrakcji, tworzyła collage oraz prace rysunkowe.

ALEKSANDER (OLEKSY) NOWAKIWSKI (1872 -1935) malarz ukraiński. W latach 1888-1892 kształcił się w Odessie. Od 1892 roku, z przerwami, studiował z przerwami w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Juliana Fałata, Leona Wyczółkowskiego i Teodora Axentowicza. W trakcie nauki otrzymał trzykrotnie srebrny medal, a uznanie przyniosła mu wystawa w Krakowie w 1911 roku. W latach 1900–1913 mieszkał w Mogile pod Krakowem. Po 1913 roku przeniósł się na stałe do Lwowa, gdzie w 1923 roku otworzył prywatną szkołę malarską. Co roku wyjeżdżał wraz z uczniami na plenery malarskie w Karpaty. Malował przede wszystkim pejzaże, sceny rodzajowe z zycia Hucułów, martwe natury i portrety. Tworzył pod wyraźnym wpływem krakowskiej szkoły pejzażowej. W 1972 roku we Lwowie otwarto muzeum poświęcone twórczości Nowakiwskiego.

JERZY NOWOSIELSKI (1923-2011) malarz, rysownik, teoretyk sztuki, jeden z klasyków współczesnego malarstwa. Studia rozpoczął w 1940 roku w Staatliche Kunstgewerbeschule w Krakowie w pracowni Stanisława Kamockiego. Naukę kontynuował w latach 1945-1947 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Eugeniusza Eibischa. W latach 1945-1949 należał do Grupy Młodych Plastyków, w latach 1957-1958 do łódzkiej grupy „Piąte Koło”, od roku 1957 przynależał do reaktywowanej Grupy Krakowskiej. Początkowo wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, a w roku 1962 został profesorem krakowskiej ASP. Brał udział w wielu wystawach krajowych i zagranicznych, uczestniczył m.in. w Biennale w Wenecji w 1956 roku. Był laureatem licznych nagród, m.in. Nagrody im. Jana Cybisa w 1985 roku oraz nagrody Fundacji Kultury Polskiej w 1995 roku. Uprawiał malarstwo sztalugowe, ścienne, rysunek, zajmował się scenografią, był autorem tekstów teoretycznych na temat ikony prawosławnej oraz malarstwa nowoczesnego.

STANISŁAW PACIOREK (1889–1952) malarz i scenograf. W 1908 roku ukończył naukę w Państwowej Szkole Przemysłowej w Krakowie. W latach 1908-1915 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Józefa Mehoffera, Jacka Malczewskiego i Konstantego Laszczki, a w latach 1918-1919 w pracowni Teodora Axentowicza. W latach 30. był dekoratorem w Teatrze Bagatela w Krakowie. Malował przede wszystkim pejzaże z okolic Krakowa, sceny rodzajowe oraz portrety.

JERZY PANEK (1918–2001) malarz, rysownik i jeden z najwybitniejszych współczesnych grafików polskich. Studiował na Wydziale Grafiki Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych w Krakowie w latach 1937-1942 (od 1939 – Staatliche Kunstgewerbeschule). Studia kontynuował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1944-1947 u Eugeniusza Eibischa i Zbigniewa Pronaszki, dyplom uzyskał w 1955 roku. Był honorowym profesorem tej uczelni, członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników XYLON oraz laureatem wielu międzynarodowych nagród artystycznych. W swych pracach drzeworytniczych inspirowanych chińską kaligrafią i sztuką ludową osiągnął niezwykłą lakoniczność i prostotę wyrazu. Przez lata malował liczne autoportrety o nieco ironicznym zabarwieniu.

KASPER POCHWALSKI (1899–1971) malarz, konserwator zabytków, krytyk artystyczny i poeta. W latach 1918-1922 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Józefa Mehoffera. Równocześnie uczęszczał na zajęcia z historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1922-1923 jako stypendysta rządu francuskiego kontynuował studia w Académie Ranson w Paryżu, kształcąc się pod kierunkiem Maurice’a Denisa. Po powrocie do kraju mieszkał na stałe w Krakowie. Wraz z Emilę Krchą i bratem Stanisławem Pochwalskim był współzałożycielem Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik”. Malował przede wszystkim portrety, sceny symboliczne, pejzaże, widoki krakowskie. Oprócz malarstwa zajmował się konserwacją dzieł sztuki, krytyką artystyczną, był także twórcą polichromii. Pisał sztuki sceniczne, poematy i wiersze, w większości nigdy nie publikowane.

KAZIMIERZ PODSADECKI (1904–1970) malarz i grafik, w kręgu jego zainteresowań pozostawał także fotomontaż i film eksperymentalny. Studiował na Wydziale Sztuk Zdobniczych w Szkole Przemysłowej w Krakowie. Związany był z awangardowym pismem „Zwrotnica” redagowanym przez Tadeusza Peipera, od roku 1926 odpowiadał za szatę graficzną pisma. Wykonywał kompozycje z różnorodnych przedmiotów zarejestrowane za pomocą fotografii, projektował układy typograficzne książek. W ówczesnych tygodnikach zamieszczał fotomontaże o konstruktywistycznym rodowodzie. W roku 1932 uczestniczył w międzynarodowej wystawie typografii zorganizowanej przez łódzką grupę „A. R.” w Instytucie Propagandy Sztuki w Łodzi. Wspólnie z Januszem Marią Brzeskim realizował filmy i fotokolaże. Począwszy od roku 1935 odchodził od działalności awangardowej zbliżając się w swej twórczości do koncepcji bliskich koloryzmowi. Po drugiej wojnie światowej osiadł w Szczecinie, gdzie zajął się organizacją życia artystyczne, w roku 1952 powrócił do Krakowa. Malował pejzaże, sceny rodzajowe z okolic Krakowa, martwe natury, akty.

TADEUSZ RYBKOWSKI (1848–1926) malarz i ilustrator. W latach 1872-1875 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, naukę kontynuował w latach 1875-1878 w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W Wiedniu posiadał własną pracownię malarską. Od 1893 roku mieszkał we Lwowie, gdzie założył szkołę malarstwa dla kobiet. Był również wykładowcą malarstwa dekoracyjnego w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie. Malował sceny rodzajowe i portrety, a także obrazy batalistyczne związane z pierwszą wojną światową oraz Legionami. Zajmował się ponadto ilustratorstwem i malarstwem ściennym.

WŁADYSŁAW SERAFIN (1905–1988) malarz związany z krakowskim środowiskiem artystycznym. W latach 1932-1938 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowniach Fryderyka Pautscha i Władysława Jarockiego. W latach 50. i 60. wyjeżdżał na plenery w Tatry i Pieniny, gdzie powstawały liczne akwarele i pastele o tematyce pejzażowej. Przebywał czasowo w Londynie, podróżował do Bułgarii. Malował widoki Krakowa, pejzaże górskie - najliczniejszą grupę stanowią widoki tatrzańskie, ponadto widoki Londynu, Nesebyru oraz portrety i martwe natury.

ROMAN SIELSKI (1903–1993) w latach 1921-1922 studiował w Wolnej Akademii Sztuk Pięknych we Lwowie oraz na Wydziale Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego Państwowej Szkoły Przemysłowej u Kazimierza Sichulskiego. W latach 1922-1927 kontynuował naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Mehoffera, Józefa Pankiewicza, Feliksa Szczęsnego Kowarskiego. W latach 1925-1926 studiował w paryskiej filii ASP. Od 1929 roku należał do lwowskiego Zrzeszenia Artystów Plastyków „artes”, wystawiał też z grupą Nowa Generacja. Od 1946 roku był profesorem w Instytucie Sztuki Użytkowej i Dekoracyjnej we Lwowie. Malował ekspresyjne, syntetyczne w formie obrazy, bliskie poetyce magicznego realizmu. W późniejszych pracach włączył się do nurtu kolorystycznego.

HENRYK SIEMIRADZKI (1843–1902) studiował w latach 1864-1870 w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. W roku 1870 wyjechał jako stypendysta do Monachium, gdzie podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Karla Piloty’ego. W roku 1872 zamieszkał na stałe w Rzymie. Był członkiem Akademii św. Łukasza w Rzymie oraz Akademii Sztuk Pieknych w Petersburgu, Berlinie, Sztokholmie, Paryżu i Turynie. W 1878 roku otrzymał w Paryżu Legię Honorową. W roku 1879 zapoczątkował zbiory Muzeum Narodowego w Krakowie darem w postaci wielkoformatowej kompozycji „Pochodnie Nerona”. Malował sceny antyczne, obrazy z dziejów pierwszych chrześcijan i sceny rodzajowe. Wykonał kurtyny dla teatrów miejskich w Krakowie i we Lwowie.

JAN STANISŁAWSKI (1860–1907) malarz pejzażysta. Po ukończeniu studiów matematycznych podjął naukę malarstwa w warszawskiej Klasie Rysunkowej u Wojciecha Gersona. W latach 1884-1885 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza. Studia malarskie kontynuował w Paryżu w latach 1885-1888 w pracowni Carolusa Durana. Do 1895 roku mieszkał i tworzył w Paryżu, odbywał liczne podróże artystyczne do Włoch, Hiszpanii, Szwajcarii, Niemiec, Austrii, Czech i na Ukrainę. W 1895 roku wyjechał do Berlina, gdzie współpracował z Wojciechem Kossakiem przy panoramie „Przejście przez Berezynę”, a w roku 1896 przebywał we Lwowie malując partie pejzażowe w panoramie Jana Styki „Golgota”. Od 1897 roku mieszkał w Krakowie, gdzie objął katedrę malarstwa pejzażowego w Szkole Sztuk Pięknych. Był jednym z założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, należał do Towarzystwa „Polska Sztuka Stosowana”. Malował prawie wyłącznie pejzaże, powstające w czasie wyjazdów plenerowych. Wykształcił grupę uczniów – malarzy pejzażystów, tworzących „szkołę Stanisławskiego”. Zajmował sięgrafiką, ilustracją, projektował plakaty i dekoracje teatralne.

LESZEK STAŃKO (1925–2011) malarz, syn Michała Stańki, związany ze środowiskiem artystycznym Śląska i Zakopanego. W latach 1945-1947 kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Wojciecha Weissa, Ignacego Pieńkowskiego i Fryderyka Pautscha. Pracował w Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej i w Wytwórni Filmów Rysunkowych w Warszawie. O 1956 roku należał do warszawskiej grupy artystów-plastyków „Zachęta”. Malował głównie pejzaże tatrzańskie, a także widoki Beskidu Śląskiego i Jury Krakowsko-Częstochowskiej, ponadto sceny rodzajowe i portrety.

STEFAN SUBERLAK (1928–1994) malarz i grafik związany ze śląskim środowiskiem artystycznym. Od 1948 roku studiował w katowickim Oddziale Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Dyplom uzyskał w roku 1952 w filii krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Grafiki w Katowicach w praowni Alaksandra Raka. Od 1964 roku był honorowym członkiem Accademia Fiorentina delle Arti del Disegno we Florencji. Należał do grupy „Realiści”. Brał udział w wielu wystawach krajowych i zagranicznych, zdobywając nagrody oraz wyróżnienia, m.in. na V Międzynarodowej Wystawie Grafiki „Bianco e Nero” w Lugano w 1958 roku czy IV Międzynarodowym Biennale Grafiki w Lublanie w 1961 roku. Uprawiał grafikę warsztatową, głównie litografię, linoryt, drzeworyt, ponadto zajmował się ilustracją książkową, rysunkiem i malarstwem. W budynku stacji kolejowej w rodzinnych Piotrowicach (Katowice-Piotrowice) wykonał dekorację ścienną z widokiem pejzażu śląskiego.

JAN TARASIN (1926-2009) malarz, grafik, rysownik, fotograf, eseista. Studiował w latach 1946-1951 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach malarskich Zygmunta Rudnickiego, Zbigniewa Pronaszki i Wacława Taranczewskiego oraz w pracowniach grafiki u Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Srzednickiego. Był członkiem II Grupy Krakowskiej. W latach 1963-1966 był pedagogiem na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie. W 1967 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie od 1974 roku prowadził pracownię malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w latach 1987-1990 był rektorem uczelni. Początkowo działał w nurcie abstrakcji geometrycznej, prowadził eksperymenty z fakturą malarską. Od lat 60. tworzył charakterystyczne kompozycje złożone z uporządkowanych metaforycznych znaków.

IRENA WEISSOWA [ANERI] (1888–1981) malarka, żona Wojciecha Weissa. W 1905 roku podjęła naukę w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Karola Tichego, Konrada Krzyżanowskiego i Xawerego Dunikowskiego. W 1906 roku przeniosła się do Krakowa, gdzie kontynuowała studia malarskie na kursach prowadzonych przez Wojciecha Weissa, od 1908 roku - męża artystki. Mieszkała w Krakowie i w Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie powstawały liczne widoki domu, ogrodu, pejzaże i sceny rodzajowe. Podróżowała kilkakrotnie do Włoch i Francji, malujac widoki z odwiedzanych miejsc. W latach 30. spędzała wraz z rodziną wakacje w Jastrzębiej Górze nad Bałtykiem, tworząc pejzaże morskie, a także kompozycje przedstawiające Wojciecha Weissa malującego w plenerze na plaży. Ponadto malowała martwe natury, portrety, a w latach 70. zajmowała się mozaiką.

WOJCIECH WEISS (1875–1950) studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, najpierw jako wolny słuchacz, a w latach 1892-1895 w pracowniach Jana Matejki, Władysława Łuszczkiewicza i Leopolda Loefflera, zaś w latach 1895-1899 w tzw. klasie mistrzowskiej Leona Wyczółkowskiego. W latach 1899-1900 kształcił się w Paryżu, a w latach 1901-1902 kontynuował studia malarskie we Florencji i w Rzymie. Na stałe zamieszkał w Krakowie, wakacje letnie spędzał w domu w Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie powstały liczne studia i kompozycje pejzażowe. Od 1910 był profesorem i trzykrotnie rektorem krakowskiej ASP, należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” oraz do wiedeńskiej „Secesji”. Malował portrety, akty, kompozycje symboliczne, sceny rodzajowe, pejzaże, kwiaty, ponadto zajmował się grafiką.

WACŁAW TARANCZEWSKI (1903–1987) studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowniach Fryderyka Pautscha i Feliksa Kowarskiego, studia kontynuował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, dyplom uzyskał w 1931 roku. Przeniósł się wówczas do Poznania, gdzie prowadził Salon 35 Towarzystwa Współpracy Kulturalnej, należał także do grupy Pryzmat. Po drugiej wojnie światowej współtworzył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu, był też jej dyrektorem. Od 1947 roku wykładał w Katedrze Malarstwa Dekoracyjnego ASP w Krakowie. W roku 1958 otrzymał Nagrodę Fundacji S. Guggenheima. Malował martwe natury, portrety i akty, będące indywidualną wersją koloryzmu. W swoich pracach dążył do syntezy formy budowanej kolorem i mocnym konturem. Ponadto projektował witraże dla katedr w Poznaniu i w Warszawie, był również autorem polichromii ściennych w poznańskich kościołach.

WŁODZIMIERZ TETMAJER (1862-1923) początkowo studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1882 roku wyjechał do Wiednia, gdzie rozpoczął studia malarskie w Akademii Sztuk Pięknych. Wkrótce przeniósł się do Krakowa, gdzie w latach 1882-1886 kontynuował studia w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Łuszczkiewicza, Floriana Cynka i Leopolda Loefflera, a jednocześnie ukończył filologię klasyczną na UJ. W latach 1886-1889 studiował malarstwo w Akademii monachijskiej u Aleksandra Wagnera, a następnie w paryskiej Académie Colarossi. Po powrocie do Krakowa kształcił się w pracowni Jana Matejki w latach 1889-1895. Od 1890 roku lato spędzał w podkrakowskich Bronowicach, gdzie wkrótce zamieszkał na stałe. Należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, Towarzystwa „Polska Sztuka Stosowana”, Grupy „Zero”. Malował przede wszystkim obrazy rodzajowe o tematyce wiejskiej, pejzaże, portrety. Ponadto zajmował się malarstwem ściennym, ilustratorstwem i scenografią.

WŁODZIMIERZ TERLIKOWSKI (1873–1951) studiował w Akademii monachijskiej oraz w Paryżu w pracowni Jean Paula Laurensa. Od roku 1911 mieszkał na stałe w Paryżu. Brał udział w licznych wystawach malarstwa, w tym w wielu Salonach paryskich, a w galerii Bernheim-Jeune odbyło się kilka wystaw indywidualnych artysty. Wystawiał również w kraju w Warszawie i w Poznaniu. W roku 1920 został odznaczony Legią Honorową. Malował pejzaże, martwe natury, kwiaty, portrety. Prace Terlikowskiego charakteryzuje silna, nasycona kolorystyka oraz gruba faktura obrazu będąca wynikiem nakładania farby szpachlą. Obrazy artysty znajdują się w zbiorach wielu muzeów we Francji, jak też w licznych kolekcjach prywatnych.

STANISŁAW IGNACY WITKIEWICZ [WITKACY] (1885–1939) malarz, fotografik, dramaturg, powieściopisarz, filozof, teoretyk i krytyk sztuki. Początkowo kształcił się pod kierunkiem ojca Stanisława. W 1904 roku studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Józefa Mehoffera, a w roku 1907 pobierał lekcje u Władysława Ślewińskiego. Wyjeżdżał do Wiednia, Monachium i Paryża, w 1914 roku wziął udział w wyprawie etnologicznej Bronisława Malinowskiego na Oceanię. Po pierwszej wojnie światowej związany był z ugrupowaniem Ekspresjonistów Polskich, późniejszych Formistów. W 1924 roku założył „Firmę Portretową Stanisława Ignacego Witkiewicza” malując pastelowe portrety zgodnie z opracowanym przez siebie regulaminem. Największa kolekcja portretów Witkacego znajduje się w zbiorach Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku.

LEON WYCZÓŁKOWSKI (1852–1936) malarz i grafik. W latach 1869-1873 kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej Wojciecha Gersona. Studia kontynuował w Akademii monachijskiej w latach 1875-1877 i w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Jana Matejki w latach 1877-1879. W kolejnych latach mieszkał w Warszawie i podróżował na Ukrainę. W 1895 roku został powołany na stanowisko profesora krakowskiej ASP, gdzie do 1911 roku prowadził tzw. mistrzowską klasę malarstwa. Pod koniec lat 20. przeniósł się do Poznania, a w 1934 roku został profesorem grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Brał udział w licznych wystawach krajowych i zagranicznych. Współtworzył Towarzystwo Artystów Polskich „Sztuka”. Malował pejzaże, sceny rodzajowe, martwe natury, portrety. Początkowo posługiwał się techniką olejną, a po 1900 roku głównie pastelem i akwarelą. Zajmował się ponadto grafiką, która w późniejszym okresie stała się dominującą dziedziną jego twórczości.

WŁADYSŁAW ZAKRZEWSKI (1903–1944) malarz i grafik.W latach 1922-1924 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Władysława Jarockiego i Józefa Pankiewicza. W 1926 roku wyjechał na dalsze studia do Paryża. Po powrocie do kraju, w latach 1932-1937 studiował grafikę w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Jana Wojnarskiego. Początkowo zajmował się malarstwem, ale po 1932 roku całkowicie poświęcił się twórczości graficznej. W grafice przedstawiał architekturę miast polskich oraz pejzaże, tworzył cykle tematyczne: Teka Śląska, Teka Morska, Warszawa, Kraków, Lwów, Bielsko, Zaolzie.